Να πούμε (και να γράψουμε) καμιά αλήθεια; Αν υπάρχει ένα κυρίαρχο συμπέρασμα στο κυπριακό ποδόσφαιρο, τα τελευταία 30-35 χρόνια είναι ότι όλοι νοιάζονται μόνο για την πάρτη τους κι ελάχιστα γι αυτό το… ταλαιπωρημένο άθλημα. Να κοιταχτούμε, επιτέλους, στον καθρέφτη και να πούμε αλήθειες:
Μας ενδιαφέρει -δήθεν- η κυπριακή διαιτησία, και «φωνάζουμε» και ζητούμε αλλαγές και καινοτομίες, μόνο όταν νομίζουμε ότι έχουμε αδικηθεί. Όταν την επόμενη εβδομάδα «κατακρεουργούν» τον αντίπαλό μας, είναι όλα μέλι γάλα!
Σπάζουν κεφάλια, κινδυνεύουν ανθρώπινες ζωές, αγώνες αναβάλλονται και ματαιώνονται, η μάστιγα της βίας στα γήπεδα επιστρέφει με μεγαλοπρέπεια και… χέστηκε η φοράδα στ’ αλώνι αν δεν εμπλέκεται η ομαδάρα μας! Κι αν τα κάνουν οι οπαδοί μας, ζητούμε και τα ρέστα από πάνω και φταίει πάντα η Αστυνομία!
Βεβαίως και πρέπει όλα τα σωματεία να πληρώνουν τις οφειλές τους προς το Κράτος. Δεν έχει, όμως, να κάνει, με την έγνοια, την πρόοδο και την ανάπτυξη του αθλήματος. Το θέμα γιγαντώνεται, κι οι καταγγελίες φτάνουν μέχρι τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, πρωτίστως επειδή «εγώ πληρώνω κι εσύ που δεν πληρώνεις κάνεις μετεγγραφές και παίρνεις το πρωτάθλημα»!
Χρόνια ολόκληρα συμμετέχουμε στα κέντρα λήψης αποφάσεων, είμαστε μάρτυρες απίστευτων σκανδάλων, αλλά παριστάνουμε τις πάπιες. Μόλις γυρίσει ο τροχός, θέλουμε… εξυγίανση, αλλαγές στις δομές και κουραφέξαλα!
Αν οι παράγοντες συλλογών και εταιρειών, όπως είναι ο ΑΠΟΕΛ, η Ομόνοια, η Ανόρθωση, ο Απόλλων, η ΑΕΛ, η Πάφος FC, η ΑΕΚ, η Νέα Σαλαμίνα, ο Άρης, νοιάζονται πραγματικά για το κυπριακό ποδόσφαιρο, θα είχαν συναντήσεις μεταξύ τους, τρεις φορές την εβδομάδα!