Η επιστολή του Εφόρου Φορολογίας προς τα ποδοσφαιρικά σωματεία δεν είναι τίποτα λιγότερο από το χρονικό μιας προαναγγελθείσας κρίσης. Τα χρέη των €35,6 εκατομμυρίων, που συσσωρεύτηκαν μέσα σε 15 χρόνια, είναι το αποτέλεσμα διαρκούς ανοχής και πολιτικής «στρουθοκαμηλισμού». Είναι αδιανόητο να μιλάμε για χρέη που, αν και ρυθμίστηκαν, συνεχίζουν να αυξάνονται.
Το ποδοσφαιρικό οικοδόμημα στον τόπο μας φαίνεται πως στηρίζεται σε… πήλινα πόδια. Σωματεία που αποτυγχάνουν να ανταποκριθούν ακόμα και στις βασικές υποχρεώσεις τους, όπως η απόδοση παρακρατηθέντων φόρων και η καταβολή ΦΠΑ, υπονομεύουν την ίδια την έννοια του επαγγελματισμού. Η ανοχή που επιδεικνύεται, είτε από τις φορολογικές αρχές είτε από την πολιτεία, συνιστά σιωπηρή επίβλεψη ενός «άρρωστου οργανισμού».
Η απόφαση του Εφόρου για ποινικές διώξεις, εάν δεν υπάρξει συμμόρφωση, αποτελεί αναγκαίο, αλλά καθυστερημένο μέτρο. Ωστόσο, η επιβολή ποινών, όσο αυστηρές και αν είναι, δεν αρκεί από μόνη της. Το πρόβλημα είναι βαθύτερο. Οι παράγοντες πιέζουν για φορολογικές ελαφρύνσεις μέσω αυξήσεων στο στοίχημα, μεταφέροντας ξανά το… βάρος σε άλλους. Είναι όμως το κράτος που πρέπει να σταματήσει να λειτουργεί σαν «ιδιώτης πιστωτής», όπως δήλωσε και η Έφορος Ελέγχου Κρατικών Ενισχύσεων.
Αντί να καλύπτονται οι οφειλές με προχειρότητες, τα σωματεία οφείλουν να δείξουν υπευθυνότητα. Το μέλλον του ποδοσφαίρου μας, αν συνεχίσει να πορεύεται έτσι, μοιάζει περισσότερο με πορεία χωρίς επιστροφή.