Τα παιχνίδια της Εθνικής, θεωρώ προσφέρονται από κάθε άλλα, για να πας στο γήπεδο με την οικογένειά σου. Πρέπει και επιβάλλεται η Εθνική να αποκτήσει το δικό της κοινό. Πήγαμε, λοιπόν, στο ματς της Κύπρου με τη Ρουμανία, με φίλους, οικογενειακώς. Αυτό που αντικρίσαμε, εκτός γηπέδου, αλλά κυρίως στις εξέδρες, προκάλεσε την εντύπωση κυρίως στα παιδιά. Διερωτήθηκαν εάν η Κύπρος έπαιζε στο ΑΕΚ Αρένα ή στο Βουκουρέστι.
Γεμάτα τα δύο πέταλα με φιλάθλους της Ρουμανίας, ντυμένοι όλοι ομοιόμορφα, στα κίτρινα, αλλά και αρκετοί σκόρπιοι στις δύο άλλες εξέδρες, κεντρική και ανατολική, που υποτίθεται ήταν για τους Κύπριους φιλάθλους. Πραγματικά δεν έχω τίποτα με τους Ρουμάνους φιλάθλους, που ήταν εκεί για να στηρίξουν την ομάδα τους, η οποία προ μηνών συμμετείχε στην τελική φάση του Euro.
Το ενοχλητικό ήταν, γιατί να δοθούν τόσα πολλά εισιτήρια στους φιλάθλους της αντίπαλης ομάδας. Ναι, είναι Ευρωπαίοι πολίτες, που εργάζονται στην Κύπρο. Ναι, έχουν ταυτότητα φιλάθλου. Ε, και; Έπρεπε να τους παραχωρηθεί τόσος μεγάλος αριθμός εισιτηρίων; Κι αν η απάντηση είναι, μπορούσαν να πάρουν μεμονωμένα εισιτήριο αφού έχουν κάρτα φιλάθλου, ας το έλεγχε η Ομοσπονδία. Πραγματικά, νιώσαμε ξένοι στο ίδιο μας το σπίτι. Διερωτώμαι πως ένιωσαν οι διεθνείς μας. Σίγουρα το ίδιο.
Η εικόνα που επικράτησε το περασμένο Σάββατο στο ΑΕΚ Αρένα, ας προβληματίσει για το μέλλον. Επίσης, θα πρέπει να γίνουν ενέργειες που θα σπρώξουν τον Κύπριο φίλαθλο στο γήπεδο, πέρα από το να βρεθούν τρόποι που θα βοηθήσουν την Εθνική να ανεβάσει επίπεδο. Δεν υπάρχει δεν μπορώ, αλλά δεν θέλω.