Η απόφαση της ΚΟΠ να αποκλείσει τους οπαδούς του ΑΠΟΕΛ από τον αγώνα με την Ομόνοια 29ης Μαΐου στην Περιστερώνα δεν αποτελεί απλώς μέτρο ασφαλείας ή πρόληψης, αλλά ομολογία ανεπάρκειας στη διαχείριση κρίσεων.
Η απόπειρα να αποφευχθούν εντάσεις, με πρόφαση την πορεία διαμαρτυρίας των οπαδών της 29ης Μαΐου, δεν λύνει το πρόβλημα. Αντιθέτως, αποκαλύπτει τη βαθύτερη αδυναμία των αρμοδίων να εξασφαλίσουν συνθήκες ασφαλείας χωρίς να καταφύγουν σε εύκολες, πλην όμως αναποτελεσματικές, λύσεις.
Η κριτική του ΑΠΟΕΛ είναι πέρα για πέρα βάσιμη. Το μέτρο αυτό, που δημιουργεί άκρως επικίνδυνο προηγούμενο, οδηγεί στην αίσθηση άδικης μεταχείρισης. Οι οπαδοί της ΑΕΛ παρευρέθηκαν κανονικά στον ίδιο χώρο, στον αγώνα της 1ης αγωνιστικής, και δεν υπήρξε παρόμοια απαγόρευση. Γιατί λοιπόν τώρα επιλέγεται διαφορετική στάση; Τι θα ισχύσει, άραγε, στη συνέχεια;
Είναι προφανές ότι η συλλογική τιμωρία των οπαδών του ΑΠΟΕΛ δεν αποτελεί λύση, αλλά ένα «πατσιάρισμα» που διχάζει περισσότερο. Αντί να προωθείται η ουσιαστική συνεργασία ανάμεσα σε αρμοδίους για τη διαχείριση των εντάσεων, προκρίνονται λύσεις που μεταθέτουν το πρόβλημα στο μέλλον. Το αποτέλεσμα; Πιο οξυμένη και επικίνδυνη κατάσταση.
Η αντιμετώπιση της βίας στους αθλητικούς χώρους απαιτεί στρατηγική βάθους και όχι επιφανειακές κινήσεις. Και αυτό ακριβώς είναι που απουσιάζει.