Πέραν από την αδυναμία του πλάνου αστυνόμευσης, τα όσα τραγελαφικά έγιναν στο «Άλφαμεγα» αναδεικνύουν και την ανευθυνότητα των ιθυνόντων του κυπριακού ποδοσφαίρου. Οι τελευταίοι θεωρούν ότι η αντιμετώπιση της βίας δεν είναι δική τους υπόθεση. Παρ΄ όλο που άλλα λέει ο Νόμος. Επιλέγουν, μάλιστα, την βολική λύση-καταφύγιο των δειλών/ανευθύνων, να τα ρίχνουν πάντα μόνο στην απρόσωπη Αστυνομία.
Βέβαια, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι διαχρονικά τυγχάνουν μιας πρωτοφανούς ασυλίας. Είναι γνωστό ότι ποινικές υποθέσεις σε βάρος ανθρώπων του ποδοσφαίρου (πάντα έχουν και πολιτική ισχύ λόγω ψήφων) θάφτηκαν χωρίς ποτέ να δοθούν εξηγήσεις. Υπάρχουν και πιο φρέσκα παραδείγματα πρωτοφανούς ασυλίας. Όπως το θέμα των ανείσπρακτων φόρων. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι η Πολιτεία τα βάζει τώρα με το ποδόσφαιρο, στο οποίο η ίδια έδωσε το δικαίωμα να αποθρασυνθεί.
Τώρα ο νυν υπουργός Μάριος Χαρτσιώτης έχει άχαρο ρόλο, καθώς έρχεται να παλέψει με ένα ποδοσφαιρικό τέρας που η ίδια η Πολιτεία (την οποία υπηρετεί) δημιούργησε. Αλλά ο υπουργός δεν θα πρέπει να περιμένει τραυματισμούς και ευτράπελα για να δικαιωθεί για την προσπάθειά του…
Φ.Μ.