Η εικόνα της εθνικής ομάδας ήταν και παραμένει απογοητευτική. Μια ομάδα που αγωνίζεται χωρίς να εμπνέει, με απόδοση που κυμαίνεται από κακή έως υποφερτή, δημιουργώντας συνεχώς ερωτήματα παρά ελπίδες.
Η αίσθηση που προκαλείται είναι ενός συνόλου χωρίς ψυχή, χωρίς πάθος, που θυμίζει περισσότερο υποχρέωση παρά τιμή. Αν αυτή είναι η πραγματικότητα του ποδοσφαίρου μας, τότε, ναι βρισκόμαστε σε επίπεδα που θυμίζουν κατά πολύ μικρότερες ποδοσφαιρικά χώρες.
Κάποτε, ερασιτέχνες παίκτες πάλευαν με αυταπάρνηση απέναντι σε ισχυρούς αντιπάλους, με μόνο όπλο το πάθος τους για το εθνόσημο.
Σήμερα, το κίνητρο μοιάζει ξεθωριασμένο και η περηφάνια που κάποτε χαρακτήριζε τις εθνικές εμφανίσεις, έχει γίνει μακρινή ανάμνηση. Κατάντια. Η απουσία συναισθήματος, το κενό στην αγωνιστική ταυτότητα και η έλλειψη οράματος είναι εμφανή. Η ίδια η εικόνα της ομάδας δεν προσφέρει καμία σύνδεση με το κοινό, καμία σπίθα που να ελκύει τον φίλαθλο.
Ο Κετσπάγια δεν είναι η αιτία αυτής της παρακμής. Το πρόβλημα είναι συστημικό και βαθιά ριζωμένο. Το κυπριακό ποδόσφαιρο πάσχει από έλλειψη οράματος, υποδομών και οργάνωσης, ενώ οι παράγοντες δεν έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν το πλαίσιο που θα στηρίξει την ανάπτυξη και την ανάδειξη των παικτών.
Ο δρόμος προς την αναγέννηση της εθνικής περνά από ριζικές αλλαγές, που θα επαναφέρουν την περηφάνια και το κίνητρο που λείπουν.