Συγκινημένος και περήφανος ήταν ο Παύλος Κοντίδης, μιλώντας στην κάμερα του ΡΙΚ, λίγο μετά την κούρσα μεταλλίων στην κατηγορία Lazer και την κατάκτηση του αργυρού μεταλλίου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού.
Αναλυτικά οι δηλώσεις
«Ευχαριστώ όλη την Κύπρο για την αγάπη και την ενέργεια. Τα είχα όλα κλειστά για να μείνω συγκεντρωμένος και είμαι σίγουρος ότι θα ακολουθήσει έκρηξη αγάπης. Τα συναισθήματα είναι φανταστικά. Δάκρυα χαράς με τον προπονητή μου, τη γυναίκα μου και το παιδί μου. Έπρεπε να παίξω το παιχνίδι της υπομονής στην κούρσα. Είναι κάποια πράγματα στη ζωή που σε κάνουν πολύ περήφανο».
Ήξερα ότι έχω πιθανότητες για το χρυσό, αλλά ο πόνος του Τόκιο… Ήξερα τι σημαίνει να είσαι τέταρτος. Είναι πολύ μεγαλύτερος ο πόνος από τη χαρά του χρυσού. Έτσι, αν είχα να διαλέξω μεταξύ του να ρισκάρω για το χρυσό ή να διαλέξω να πάρω αργυρό ή χάλκινο, πάντα θα διάλεγα το να πάρω μετάλλιο».
Για τη μάχη που έδωσε όλα αυτά τα χρόνια ευρισκόμενος στην ελίτ και ότι ίσως να άργησε το δεύτερο μετάλλιο: «Έτσι είναι. Η κατηγορία αυτή είναι η πιο δύσκολη από όλες. Βλέπεις παγκόσμιους πρωταθλητές των τελευταίων ετών να μην ήταν καν στη δεκάδα. Δείχνει το βάθος του στόλου και τη δυσκολία. Ο Αυστραλός αυτή τη φορά ήταν καλύτερος και πρέπει να του πω μπράβο. Πριν τον αγώνα ήξερα ότι είχα πιθανότητες να τον κερδίσω. Ο αγώνας τις πρώτες μέρες δεν μου βγήκε όπως θα ήθελα αλλά αυτό δείχνει την καρδιά ενός μεγάλου πρωταθλητή ακόμη κι αν ο αγώνας δεν σου βγαίνει να μπορείς να πάρεις το αποτέλεσμα».
Αν περίμενε πως θα συμμετείχε σε πέντε Ολυμπιάδες και θα κέρδιζε δύο μετάλλια: «Δεν το περίμενα όχι, να έχω τόσο μακροπρόθεσμη καριέρα, σε διαφορετικά στάδια της ζωής μου, να παντρεύομαι, να γίνομαι πατέρας και να είμαι ακόμη σε αυτό το επίπεδο, δεν είναι κάτι που περίμενα, απλώς όπως τα φέρνει η ζωή πρέπει να είσαι ευγνώμων για τους ανθρώπους που είναι δίπλα σου και σε στηρίζουν για να κάνεις αυτό που αγαπάς».
Για το ότι πλέον είναι πρότυπο και ο κυπριακός αθλητισμός τον χρειάζεται, κι αν νιώθει έτοιμος να προσφέρει στον κυπριακό αθλητισμό: «Σίγουρα, είναι υποχρέωση μου. Όταν έρθει η ώρα θα είμαι πιο έτοιμος. Είναι υποχρέωση μου με όλη αυτή την επένδυση που έκανε το κράτος σε εμένα με πολυδάπανα ταξίδια και αγώνες. Είναι γλυκιά υποχρέωση να επιστρέψω πίσω, από όλες αυτές τις εμπειρίες και τις γνώσεις».