Όλοι συμφωνούν με το αυτονόητο: στον δεύτερο όμιλο, όχι μόνο είναι πολλά τα 14 παιχνίδια, αλλά μετά τη σεζόν 2017-18, όπου καταργήθηκε η αυτόματη διαβάθμιση δύο ομάδων με το τέλος της α΄φάσης (τότε είχαν πέσει κατηγορία Άρης, Εθνικός) δεν αυξήθηκαν, αλλά… διογκώθηκαν κάθε είδους «ψίθυροι».
Στην τρέχουσα σεζόν, τρεις τουλάχιστον ομάδες (Απόλλων, Νέα Σαλαμίνα, ΑΕΛ) δεν έχουν το παραμικρό κίνητρο. Εάν τερματίσουν στις πρώτες θέσεις ούτε σημαντικό μπόνους θα λάβουν από την ΚΟΠ, ούτε θα εξαργυρώσουν με οποιοδήποτε όφελος ενδεχόμενη καλή συγκομιδή βαθμών. Είναι αναγκασμένες να δώσουν περισσότερες από δύο ντουζίνες αδιάφορων αγώνων και άντε μετά να αποδείξουν ότι δεν είναι «ελέφαντες». Υπό την έννοια πως στην προσπάθεια να δώσουν (αναγκαστικά) χρόνο συμμετοχής σε όλους τους παίκτες, θα έλθουν και τα καλά και τα κακά 90λεπτα απέναντι σε αυτούς που «καίγονται» για παραμονή. Άντε να αποδείξουν ότι το «τσαφ» του αμυντικού ή το λάθος του τερματοφύλακα δεν είναι εσκεμμένο.
Και το άλλο; Με δεδομένο το γεγονός πως σε σχέση με τον πρώτο όμιλο, στον δεύτερο θα δώσουν συνολικά τέσσερα παιχνίδια περισσότερα, η ομοσπονδία είναι αναγκασμένη να προσθέσει εμβόλιμες αγωνιστικές. Εν ολίγοις, οι ομάδες που παλεύουν για να ανανεώσουν την παραμονή, θα έλθει η στιγμή που θα δουν τους παίκτες να μην μπορούν να πάρουν τα πόδια καθώς, το ρόστερ μόνο μεγάλο δεν είναι. Να μην ξεχνάμε ότι η ΑΕΖ βρίσκεται και στην προημιτελική φάση του κυπέλλου!
Εν κατακλείδι: Αποτελεί μονόδρομος η επαναξιολόγηση του τρόπου διεξαγωγής (κυρίως) των πλέι άουτ ώστε να ελαχιστοποιηθούν τόσο τα αδιάφορα ματς όσο και οι πιθανότητες αλλοπρόσαλλων αποτελεσμάτων. Σε διαφορετική περίπτωση, κατάργησή του.