Η απάντηση του αναπληρωτή κυβερνητικού εκπροσώπου Γιάννη Αντωνίου, στην ερώτηση αν υπάρχει ενδεχόμενο να οδηγηθούμε σε παιχνίδια κεκλεισμένων των θυρών, τα λέει όλα: «Εξετάζουμε όλα τα ενδεχόμενα».
Για όσους δεν κατάλαβαν, το μέτρο απαγόρευσης παρουσίας φιλοξενούμενων οπαδών μοιάζει με περίοδο δοκιμασίας για όλους, ώστε με την εκπνοή του στο τέλος της σεζόν, να παρθεί η απόφαση για το τι θα γίνει περαιτέρω: Θα επιστρέψουμε στις μετακινήσεις οπαδών ή θα πάμε σε άδεια γήπεδα. Καθόλου παράξενο, όμως, να έρθει πιο νωρίς η απόφαση αν δεν συνετιστούν όλοι, αφού άλλωστε σήμερα θα εξεταστούν νέα μέτρα.
Προσωπικά δεν είμαι αισιόδοξος ότι οι αρμόδιοι θα κάνουν τα απαραίτητα, ώστε να μην ανοίγει μύτη εντός και εκτός γηπέδων. Δεν αισιοδοξώ ότι η Αστυνομία θα βρει τον τρόπο να επιβάλει την τάξη, ούτε ότι θα τιμωρούνται οι ταραξίες. Ακόμη περισσότερο, δεν νομίζω να υπάρχει πρόθεση από τα σωματεία να βάλουν ττερπιέ τα κακά παιδιά τους, ούτε επίσης οι σύνδεσμοι είναι διατεθειμένοι να αποβάλουν τα «άτακτα αδέρφια» τους από τους κόλπους τους.
Απαισιοδοξία που πηγάζει από όσα προηγήθηκαν τα προηγούμενα τουλάχιστον 30 χρόνια. Αν επιβεβαιωθώ, ας μην κλαίνε μετά οι ποδοσφαιρικοί παράγοντες για τα άδεια γήπεδα. Διότι δεν θα είναι άμοιροι ευθυνών. Όσο κάθονται με σταυρωμένα χέρια να αφήνουν κάποια παιδαρέλια να αμαυρώνουν το όνομα ιστορικών σωματείων, ας περιμένουν τα χειρότερα. Που ας ελπίσουμε πως δεν θα περιλαμβάνουν και νεκρούς.