Τι να σου γράψω αναγνώστη μου για τη νέα μαχαιριά που δέχτηκε το κυπριακό ποδόσφαιρο, την Τετάρτη στο Νέα Σαλαμίνα – ΑΠΟΕΛ, με τον τραυματισμό του Γιώργου Παπαγεωργίου από κροτίδα; Έτσι κι αλλιώς, τα έχεις διαβάσει όλα για τα επεισόδια. Από εμπειρογνώμονες και μη. Τι να προσθέσω σε όσα έχουν γραφτεί ή ειπωθεί για την ανίατη ασθένεια που λέγεται «βία στα γήπεδα»;
Έχεις διαβάσει από το κουλτουριάρικο «πρέπει να φτιάξουμε την παιδεία μας» (άρα… κάτσε γάρε ψόφα ώσπου να μεγαλώσει η «εκπαιδευμένη γενιά») έως και την εξτρεμιστική πρόταση «απάντηση στην οπαδική βία με αστυνομική βία».
Μετά σου λένε για την κάρτα φιλάθλου κι εσύ γελάς (για να μην κλαις). Ένα μέτρο που έκανε τη δουλειά του μόνο και μόνο όσο καιρό έκαναν αποχή οι οργανωμένοι. Θυμάσαι αναγνώστη μου τα στατιστικά που με καμάρι παρουσίαζε η Αστυνομία για την τετραετία χωρίς «βαρβάρους»; «Να, η κάρτα έλυσε το πρόβλημα», ανακοινωνόταν με στόμφο.
Ξαφνικά όμως επέστρεψαν τα χουλιγκάνια. Οι διοικήσεις φώναζαν «ζήτω και γεια», όλα έγιναν σαν να μην πέρασε μια μέρα και η κάρτα κατάντησε ανέκδοτο. Αλλά τι να περιμένεις αναγνώστη μου από ένα κράτος, το μοναδικό ίσως στον κόσμο, που από ιδρύσεώς του μετρά μόνο ήττες; Από όλους! Από τον υπόκοσμο, τη διαφθορά, το ρουσφέτι, τα χουλιγκάνια και… όποιον αναπνέει.