Πόσες φορές είδατε ποδοσφαιριστές κυπριακών ομάδων να δέχονται αστεία κάρτα; Υποψιάζομαι ότι θα απαντήσετε, «σχεδόν σε κάθε ματς». Και δεν έχετε καθόλου μα καθόλου άδικο. Άλλοτε αναγκάζουν τον διαιτητή να τους «κιτρινίσει» για γελοίες καθυστερήσεις, άλλοτε για παντελώς αχρείαστα φάουλ και άλλοτε για ανούσιες έως χαζές διαμαρτυρίες.
Κάνουν τα πάντα σε αρκετές περιπτώσεις για να περάσουν στο… ποινολόγιο του ρεφ. Και το πιο ανησυχητικό είναι πως η «γρίπη των καρτών» εξαπλώνεται με γοργό ρυθμό και σε παίκτες αδιαμφισβήτητης ποιότητας και αξίας. Ρίξτε μία ματιά στα στατιστικά των ομάδων και θα καταλάβετε.
Λέτε να παρασύρονται; Μήπως νομίζουν πως η κάρτα αποτελεί κάποιου είδους παράσημο και δεν το πήραμε χαμπάρι; Το κάνουν εσκεμμένα ή, δεν μπορούν να ελέγξουν το υπέρμετρο πάθος τους; Ο,τι και να ισχύει, θαρρώ ότι ο τρόπος σκέψης και δράσης πολλών εξ αυτών των παικτών, αντικατοπτρίζει την (αγωνιστική) ποιότητά τους και κατ΄επέκταση των ομάδων που αγωνίζονται.
Παρακολουθώντας μία εκ των πολλών κορυφαίων ομάδων του πλανήτη, δώστε λίγη περισσότερη προσοχή στο πώς ενεργούν οι πλείστοι ποδοσφαιριστές της και θα διαπιστώσετε αυτομάτως τη χαώδη διαφορά. Ξέρουν πολύ καλά το πώς θα τοποθετήσουν το σώμα, το πώς θα καλύψουν τον κενό χώρο και κυρίως είναι προσεκτικότατοι στα φάουλ που υποπίπτουν. Μάλιστα, θα δείτε αρκετές φορές σκασμένο έναν παίκτη που «κιτρινίζεται». Θα τα βάλει με τον εαυτό του και κανέναν άλλον.