Η υποκρισία, η ανοργανωσιά και η ασυνέπεια αποτελούν παθογένειες που ταλανίζουν δεκαετίες ολόκληρες το κυπριακό ποδόσφαιρο και κατ’ επέκταση την κυπριακή κοινωνία. Η καταπολέμηση της βίας εντός και εκτός γηπέδων χαρακτηρίζεται κατά καιρός ως μείζονος σημασίας από Κυβερνώντες, Αστυνομία, αρμόδιες Ομοσπονδίες, σωματεία, σχετικούς και άσχετους. Με την υποσημείωση πως σχεδόν ποτέ δεν λειτουργούμε προληπτικά, αλλά ακολουθούμε τους χούλιγκαν, οι οποίοι συνήθως αλωνίζουν ανενόχλητοι. Το μπαλάκι της ευθύνης μετατοπίζεται από τα σωματεία στην Αστυνομία και από την Αστυνομία στα σωματεία ή και τώρα τελευταία στην Πολιτεία, για το χαμηλό μεροκάματο και τα «δεμένα» χέρια.
Εδώ που τα λέμε, δεν έχουν κι άδικο. Ο εκπρόσωπος Τύπου της Δύναμης, Χρίστος Ανδρέου, χαρακτήρισε ως «εστίες εγκλήματος» τα υποστατικά που στεγάζουν τους οπαδούς των δύο ομάδων με εμπλοκή στα επεισόδια της περασμένης εβδομάδας στη Λεμεσό. Εντοπίστηκαν, λέει, μολότοφ σε έλεγχο που έγινε στον έναν εξ αυτών και κατέθεσαν αίτημα για να κλείσουν.
Και να σκεφθεί κανείς ότι το 2021, με απόφαση Δικαστηρίου, είχε μπει λουκέτο σε δύο οικήματα οπαδών, όμως το Δημαρχείο (άκουσον – άκουσον) αποφάσισε τον περασμένο Μάη την επαναλειτουργία τους. Υποτίθεται υπό αυστηρούς όρους και με διάταγμα ανανέωσης λειτουργίας κάθε δύο μήνες. Παραμύθια της Χαλιμάς! Η Αστυνομία έφερε ενστάσεις για την απόφαση του Δήμου, αλλά έριχνε αυγά στον τοίχο.