Είναι κουραστικό, όλοι να λένε τα ίδια και τα ίδια. Μετά από κάθε αγώνα της εθνικής Κύπρου, προπονητές, ποδοσφαιριστές, παράγοντες, δημοσιογράφοι, φίλαθλοι, μασουλούμε την ίδια καραμέλα.
Το σίγουρο είναι ότι η προσπάθεια για τη βελτίωση του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος ποδοσφαίρου, δεν είναι διακόπτης, δεν είναι άσπρο – μαύρο, δεν είναι αντικείμενο δύο – τριών συσκέψεων. Είναι διαδρομή μετά από εμπεριστατωμένη επιστημονική έρευνα, είναι οργάνωση, είναι αλυσίδα με δεκάδες κρίκους που πρέπει να συντονισθούν και να συνεργαστούν. Πρωτίστως, όμως, είναι όραμα…
Τα ‘χουμε πει εκατοντάδες φορές. Σε τελική ανάλυση είμαστε άδικοι με τους εκάστοτε ομοσπονδιακούς προπονητές κι όλα δείχνουν ότι θα «αδικήσουμε» και τον Κετσπάγια. Όπως αδικήσαμε και τον Κωστένογλου, κι εκείνον τον… περίεργο (στις στυλιστικές επιλογές τον Γιόχαν (ή Ζόαν) Βάλεμ, και τον Ραν Μπεν Σιμόν, και όλους σχεδόν τους προηγούμενους.
Χίλια δίκια έχει ο δημοσιογράφος Πέτρος Χατζηχριστοδούλου που έγραψε χθες στα Social Media ότι «δεν μπορώ να ισοπεδώσω τους παίκτες της εθνικής επειδή όλο και τρώνε ήττες στα διεθνή ματς. Παίζουν όσο μπορούν».
Σύμφωνα με τον Πέτρο, δεν είναι αμαρτία να μην έχεις περισσότερο ταλέντο από τους αντιπάλους σου: «Έτσι είναι ο αθλητισμός. Δεν γίνεται να στήνεις στον τοίχο αθλητές επειδή είναι κατώτεροι των αντιπάλων τους. Από πότε έχουμε δεδομένο πως θα νικάμε τους πάντες;».