Ο Δημήτρης Κουκούρης δεν είναι ευρύτατα γνωστός στο φίλαθλο κοινό της Κύπρου, αν και πλησιάζει μια δεκαετία στους μπασκετικούς πάγκους. Αρχικά ως βοηθός και στη συνέχεια ως επικεφαλής προπονητής σε αρκετές ομάδες μας. Πολλοί δεν γνωρίζουν καν την ύπαρξή του. Τώρα, είναι προπονητής στην εθνική μας ομάδα μπάσκετ των εφήβων, η οποία αγωνίζεται στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Γ’ Κατηγορίας στο Αζερμπαϊτζάν.
Προχθές, το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα αντιμετώπιζε τη γηπεδούχο ομάδα σε ένα ματς, το οποίο ο Δημήτρης Κουκούρης δεν πρόκειται να ξεχάσει ποτέ. Κι όχι επειδή η ομάδα μας νίκησε διά περιπάτου με 78-48.
Λίγες ώρες πριν το τζάμπολ, ο Κουκούρης έμαθε για την απώλεια της μάνας του… Προτίμησε να μην πει τίποτα στους παίκτες του και στους συνεργάτες του, και κοούτσαρε λες και δεν συμβαίνει τίποτα! Μόνο ο ίδιος ξέρει τι στριφογύριζε εκείνη την ώρα στο μυαλό του. Έβαλε την ομάδα πάνω από τη θλίψη του για το χαμό της γυναίκας που τον γέννησε! Προς τιμή τους, οι πιτσιρικάδες, οι διεθνείς της εθνικής μας και οι συνεργάτες του, μαζί με τα συλλυπητήρια τους, ευχαρίστησαν τον Κουκούρη επειδή «έκρυψε την θλίψη του για να μην επηρεαστούμε, στάθηκε κανονικά στον πάγκο της εθνικής Κύπρου και μας οδήγησε στην νίκη».
Αλήθεια, πόσες τέτοιες αξιόλογες ανθρώπινες ιστορίες έχει η καθημερινότητά μας, οι οποίες δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας; Φτάσαμε στο σημείο να μένουν σε ένα… μικρόκοσμο οι πραγματικά αξιέπαινες ενέργειες και να αποθεώνονται με… λάμψη οι σκόρερ ενός φιλικού που δεν έχει καμιά απολύτως σημασία.