Το ποδόσφαιρο είναι το πιο… άδικο ομαδικό άθλημα. Τα ‘χουμε πει πολλές φορές. Στο μπάσκετ, στο βόλεϊ, στο χάντμπολ, στο πόλο, όταν υπάρχει μεγάλη διαφορά δυναμικότητας, κουτσά – στραβά, ο «μεγάλος» θα πάρει τη νίκη. Ο «μικρός» ελπίζει στο θαύμα, αλλά στα αθλήματα πλην του ποδοσφαίρου πρέπει να συνωμοτήσει το σύμπαν για να έχουμε μια σούπερ έκπληξη. Γι’ αυτό και δεν πέρασε καν απ’ το μυαλό μας ότι η Κύπρος μπορεί να νικήσει την Ισπανία στο μπάσκετ ή τη Ρωσία στο βόλεϊ.
Στο ποδόσφαιρο, ιδιαίτερα στον τόπο μας, το αποτέλεσμα είναι το παν. Για την ακρίβεια, μόνο το αποτέλεσμα μετράει. Στη νίκη αποθεώνουμε τους νικητές και στην ήττα ισοπεδώνουμε τους ηττημένους. Κι αυτό έχει περάσει και στον τελευταίο οπαδό. Κατά τη γνωστή ατάκα, στο ποδόσφαιρο το αποτέλεσμα σέρνει… διαστημόπλοιο!
Όταν η ομάδα κερδίζει πετάει στους επτά ουρανούς κι έχουμε τον καλύτερο προπονητή του κόσμου και παίκτες που θα μπορούσαν να κάνουν καριέρα στην Πρέμιερ Λιγκ. Κι όταν χάνει, είναι «αχάπαρος» ο προπονητής, «λίγοι» οι παίκτες και «λαμόγια» ο πρόεδρος και οι συνεργάτες του. Συμπεριφορά και νοοτροπία που δεν ωφελεί σε τίποτα.
Είπε τα πράγματα με τ’ όνομά τους, ο προπονητής του Άρη, ο Αλεξέι Σπιλέφσκι, όταν του ασκήθηκε «κριτική» για τις επιλογές του στο ματς με τον ΑΠΟΕΛ. Όταν ρωτήθηκε γιατί έπαιξε ο Μπαμπίκα που ήταν τραυματίας και γιατί ο Γιαγκό χρησιμοποιήθηκε ως μεσοεπιθετικός, έδωσε πληρωμένη απάντηση: «Μετά το παιχνίδι όλοι γίνονται πάντα προπονητές. Είχε μια ευκαιρία να σκοράρει, αν το έκανε θα λέγαμε τώρα ότι πήραμε τη σωστή απόφαση»! Χίλια δίκια έχει ο άνθρωπος. Μιλάμε για τον προπονητή ο οποίος την περασμένη εβδομάδα αποθεώθηκε (λόγω των ειδικών συνθηκών του ματς του Άρη με την Ανόρθωση).
Ένα άλλο τρανταχτό παράδειγμα των ημερών, είναι ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Ρίχνοντας μια ματιά χθες στον ελλαδικό Τύπο, θα περνούσε απ’ το μυαλό σου ότι ο Σέρβος είναι ο προπονητικός συνδυασμός του Κλοπ με τον Γκουαρδιόλα. Και ξαφνικά βλέπεις τη βαθμολογία και προσγειώνεσαι. Ας χαλαρώσουμε όλοι, ποδόσφαιρο είναι…