ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Αν πρέπει κάπου να αποδοθούν ευθύνες για τις απώλειες βαθμών της Ομόνοιας τόσο στο πρόσφατο παιχνίδι με την Πάφος FC, όσο και σε άλλες αναμετρήσεις που δεν πήρε το ζητούμενο, θα είναι στο βάθος που (δεν) έχει στο ρόστερ του το «τριφύλλι».
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το καλοκαίρι η Ομάδα Προγραμματισμού έκανε εξαιρετική δουλειά φτιάχνοντας έναν βασικό κορμό που ξεχειλίζει από ποιότητα και με υποσχέσεις για το μέλλον, αλλά είναι αλήθεια πως το έμψυχο δυναμικό των «πρασίνων» δεν είναι τόσο μεγάλο για να αντέξει έναν μαραθώνιο 32 αγωνιστικών.
Στις νίκες ανεξαρτήτως εμφάνισης, οι αδυναμίες που αφορούν κυρίως το βάθος στο ρόστερ έμπαιναν κάτω από το χαλί, όμως στις γκέλες έβγαιναν στην επιφάνεια. Το γεγονός πως ο Χένινγκ Μπεργκ κοιτά στον πάγκο του και δεν βρίσκει επιλογές, με αποτέλεσμα να κάνει μια με δυο αλλαγές κατά τη διάρκεια ενός αγώνα, αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Και ακόμη δεν προέκυψαν σοβαροί τραυματισμοί, ντεφορμάρισμα παικτών και μαζεμένες τιμωρίες λόγω καρτών.
Είναι αδύνατον να παίζουν συνεχώς οι ίδιοι γιατί κάποτε θα χρειαστεί να πάρουν περισσότερες ανάσες από 15-20 λεπτά, ενώ είναι φανερό πως όταν απουσιάζει ένας βασικός παίκτης δεν υπάρχει ο κατάλληλος για να τον αντικαταστήσει. Επομένως, η ανάγκη της ομάδας για ενίσχυση τώρα τον Ιανουάριο είναι ξεκάθαρη και ο δρόμος που πρέπει να ακολουθήσει συγκεκριμένος.
Θα χρειαστεί η Ομόνοια να κάνει τουλάχιστον τρεις μετεγγραφές, φέρνοντας καλύτερους παίκτες από αυτούς που θεωρούνται «ρεζέρβες», αλλά δεν χρησιμοποιούνται από τον προπονητή ή παίζουν ελάχιστα, τόσο για να παίρνουν ανάσες οι υπόλοιποι όσο και για να δημιουργηθούν συνθήκες υγιούς και μεγαλύτερου ανταγωνισμού μεταξύ των παικτών για μια θέση στην ενδεκάδα. Αν καταφέρει μάλιστα η Ομάδα Προγραμματισμού να φέρει παίκτες ικανούς να καλύψουν περισσότερες από μία θέση, θα είναι ό,τι καλύτερο για λόγους ευνόητους.