ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ
Άξια, δίκαια, πέρα από κάθε αμφισβήτηση. Αρχίζουμε μ’ αυτό. Ο Απόλλων κατέκτησε το ένατο κύπελλο στην ιστορία του και το δεύτερο συνεχόμενο, καταθέτοντας ψυχή, πάθος και μεγάλη καρδιά απέναντι στον πρωταθλητή ΑΠΟΕΛ.
Η ομάδα του Σωφρόνη Αυγουστή έκανε αυτό που μετά το 62’ και την αποβολή του Ντα Σίλβα έμοιαζε πολύ δύσκολο, αφού αριθμητικά άρχισε να γέρνει η ζυγαριά προς το μέρος των γαλαζοκίτρινων. Έλα όμως που η ομάδα του Κρίστιανσεν δήλωσε απούσα στην ευκαιρία που της δόθηκε! Και φυσικά όταν δέχθηκε το γκολ έτρεχε και δεν έφτανε. Δεν θέλω να μείνω όμως σ’ αυτόν καθ’ αυτόν τον τελικό, γιατί θα αδικήσω τον Απόλλωνα!
Η ομάδα της Λεμεσού, από τη μέρα που έδειξε την πόρτα της εξόδου στον Πέδρο Εμανουέλ και εμπιστεύτηκε σε έναν δικό της άνθρωπο τον πάγκο της, πήρε τα πάνω της. Ο Σωφρόνης Αυγουστή, που δεν είχε δοκιμαστεί σε ψηλές εντάσεις και ρυθμούς σε ό,τι αφορά τις εμπειρίες και τις παραστάσεις σε πάγκο ομάδας που πρωταγωνιστεί, έκανε βουτιά και κολύμπησε σαν δεινός… προπονητής!
Ο 40χρονος τεχνικός έδωσε τα διαπιστευτήριά του και πέρασε με άριστα τις εξετάσεις. Πήρε μιαν ομάδα που ακροβατούσε σε τεντωμένο σκοινί και ήταν έτοιμη να καταρρεύσει και τη σήκωσε όρθια, την ατσάλωσε και την οδήγησε στην κατάκτηση του κυπέλλου και όχι μόνο. Αν είχε λίγο την τύχη με το μέρος του μπορεί να κατακτούσε και το πρωτάθλημα. Ok, ας μην αρχίσω τις υπερβολές.
Ο Σωφρόνης Αυγουστή ήταν το ένα κομμάτι του παζλ της επιτυχίας. Ο δεύτερος ήταν οι μεγάλοι πρωταγωνιστές. Οι ποδοσφαιριστές. Πίστεψαν τον προπονητή τους, αφού πρώτα χρειάστηκε να πιστέψουν στις δυνάμεις τους, όρθωσαν το ανάστημά τους και έκαναν τη δική τους υπέρβαση.
Όταν βλέπεις μιαν ομάδα να μένει με δέκα παίκτες (και προσέξτε) που χάνει τον «μαέστρο» της και δεν λυγίζει, αντίθετα πεισμώνει ακόμα περισσότερο, βγάζει τα «άντερα» της και κατορθώνει να ανατρέψει κάθε λογικό προγνωστικό, ε τότε δεν μπορείς παρά να της βγάλεις το καπέλο. Στην τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος, μάλιστα, ο Σωφρόνης μας παρουσίασε την επόμενη «version» του Απόλλωνα. Μιαν βελτιωμένη έκδοση που ακούει στα ονόματα Πίττας, Ψύχας, Ρέινολντς, Σιλβέστρος και πάει λέγοντας…
Ναι, υπάρχουν κι άλλα. Είναι η διοίκηση της ομάδας της Λεμεσού, με πρώτο και καλύτερο τον πρόεδρο της, τον Νίκο Κίρζη, που δεν σταμάτησε λεπτό να πιστεύει στην ομάδα του, στους ποδοσφαιριστές και στον Σωφρόνη Αυγουστή. Ο υιός Κίρζης, θα τολμήσω να πω πως συνεχίζει την παράδοση του πατέρα του, Ντίμη Κίρζη, και μπορεί μάλιστα να καταφέρει πολύ περισσότερα από τον πατέρα του. Το μόνο που του λείπει είναι ένα πρωτάθλημα. Πού θα πάει, θα έρθει και αυτό και όλα τ’ άλλα θα πάρουν μόνα τους το δρόμο τους.
Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ
Η χρονιά ολοκληρώθηκε με την κατάκτηση του κυπέλλου και σαφώς μπορεί να θεωρηθεί πετυχημένη, όχι μόνο επειδή έκλεισε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, αλλά γιατί και στο πρωτάθλημα έδειξε πως έχει και παρόν και μέλλον. Διοίκηση και τεχνική ηγεσία έχουν πλέον μπροστά τους τον προγραμματισμό της νέας περιόδου και την ευχέρεια να δημιουργήσουν την ομάδα που θα βάλει στην τροπαιοθήκη της αυτό που λείπει από το 2006 και την κατάκτηση του τελευταίου τίτλου πρωταθλήματος. Από τη στιγμή που υπάρχει η «πρώτη ύλη» και το υλικό, εκείνο που χρειάζεται είναι δουλειά, δουλειά, δουλειά. Και όπως απέδειξαν όλοι στην ομάδα, δεν τσιγγουνεύονται, ούτε κάνουν εκπτώσεις σε ό,τι αφορά την προσπάθεια, την όρεξη και τη θέληση να δουλέψουν τόσο κι ακόμα παραπάνω για να δώσουν στ’ όνειρο πνοή και ζωή.