Ο αθέατος επισκέπτης

Την τελευταία φορά που τα είπαν σε τελικό κυπέλλου στο Τσίρειο Απόλλων και Ομόνοια, νικήτρια ήταν ομάδα τη Λεμεσού, με χρυσό σκορερ τον Ευγένιο Πτακ, ο οποίος ήταν υπό... ατμόν...

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΡ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ

Η Λεμεσός θα φιλοξενήσει άλλον ένα τελικό κυπέλλου και η 18η του Μάη θα είναι μέρα γιορτής για το ποδόσφαιρο, αφού στο Τσίρειο θα τα δώσουν όλα γα το τρόπαιο ο Απόλλων και η Ομόνοια.

Οι δυο ομάδες τα ξαναείπαν για τελευταία φορά σε τελικό κυπέλλου, στο ίδιο γήπεδο, στις 10 Ιουνίου 1992. Πριν από 24 χρόνια. Ήταν η βραδιά κατά την οποία ο Απόλλων, με ένα πέναλτι στο 53’ του Ευγένιου Πτακ, κατέκτησε το τέταρτο κύπελλο στην ιστορία του, κερδίζοντας 1-0 την Ομόνοια.

CYTAVISION - Live Sports

Ο Πίττας είχε κερδίσει το πέναλτι, όταν ανατράπηκε από τον Γιώτη Παναγιώτου, με τον διαιτητή Γιώργο Μηχανικό να σφυρίζει την παράβαση. Η απονομή έγινε από τον τότε πρόεδρο της ΚΟΠ Μάριο Λευκαρίτη στον αρχηγό των κυανόλευκων Γιαννάκη Γιαγκουδάκη. Η βραδιά όμως ήταν σημαδιακή και για ένα άλλο λόγο. Στη δυτική κερκίδα, «κρυμμένος» μεταξύ των 8.000 φίλων του Απόλλωνα, υπήρχε και ένας απρόσμενος επισκέπτης, που έμελλε να γράψει τη δική του ιστορία στο κυπριακό ποδόσφαιρο.

Χωρίς να το γνωρίζει κανείς, το παιχνίδι παρακολούθησε ο άγνωστος τότε Μιλένκο Σπόλιαριτς, παρέα με τον πρόεδρο της Μπέογκραντ Χάτζι Κότσις. Κανείς δεν αντιλήφθηκε την παρουσία τους. Ή για να το πούμε καλύτερα ήλθε στην Κύπρο με πάσα μυστικότητα.

Ο  πρόεδρος Ντίμης Κίρζης δεν ήθελε να γνωρίζει κανείς τίποτε για την κάθοδό του στο νησί, καθώς τον προόριζε για ηγέτη του Απόλλωνα. Η μυστικότητα είχε να κάνει και με το γεγονός ότι ο Σπόλιαριτς θα διαδεχόταν τον Πτακ και οι διοικούντες τον Απόλλων δεν ήθελαν με τίποτε να επηρεαστεί η απόδοση του Πολωνού, ο οποίος τη βραδιά εκείνη πέτυχε το γκολ που χάρισε το κύπελλο στον Απόλλωνα! Είχαν προαποφασίσει ότι θα λυνόταν η συνεργασία μαζί με τον Πολωνό, αλλά δεν ήθελαν να χαλάσουν την ψυχολογία του στον τελικό του κυπέλλου.

Είχε προηγηθεί, τον Απρίλιο, ταξίδι του Ντίτελμ Φέρνερ στη Γιουγκοσλαβία για να παρακολουθήσει τον Λόντσαρ (που πήγε μετά στον Άρη Θεσσαλονίκης). Αντί του Λόντσαρ, στο Φέρνερ άρεσε ο Σπόλιαριτς.

«Πρέπει να πάρουμε το νούμερο 8!», είχε πει στον Γιώργο Ασπρογένους που τον συνόδευε, ο τότε προπονητής του Απόλλωνα. Αυτό ήταν. Ο Γερμανός προπονητής είχε μεταφέρει στον Ντίμη Κίρζη πως αυτόν ήθελε και ο πρόεδρος του Απόλλωνα έκανε ό,τι ήταν δυνατό για να ικανοποιήσει τον προπονητή του.

Ο Μιλένκο Σπόλιαριτς είχε συλλέξει από την πλευρά του  κάποιες πληροφορίες για τον Απόλλωνα, αλλά δεν γνώριζε αν αυτή θα ήταν η ομάδα που θα συνέχιζε την καριέρα του. Οι άνθρωποι της διοίκησης έφεραν λοιπόν τον Σπόλιαριτς στη Λεμεσό, με σκοπό να τον πείσουν να υπογράψει. Και τελικά πείστηκε…

«Σας δίνουμε το καλύτερο παιδί…», είχε πει στους παράγοντες του Απόλλωνα ο πρόεδρος της Μπέογκραντ, ο οποίος ξέσπασε σε κλάματα. Οι διοικούντες τους κυανόλευκους δεν πίστευαν ότι ένας πρόεδρος θα έκλαιγε τόσο πολύ που έχανε έναν ποδοσφαιριστή του. Ο πόλεμος, εν τω μεταξύ, είχε αρχίσει στην Γιουγκοσλαβία και ο πρόεδρος Ντίμης Κίρζης συμβούλεψε τον Σπόλιαριτς να μη φύγει, διότι μπορούσε να μην του επιτρεπόταν να  επιτρέψει στην Κύπρο.

Από την επομένη εκείνου του τελικού, ένα ακόμη αστέρι εντασσόταν στον Απόλλωνα. Ο χρυσός σκόρερ της κατάκτησης του κυπέλλου, ο αγαπημένος  των φίλων της λεμεσιανής ομάδας Ευγένιος Πτακ αποχωρούσε, για να πάρει την θέση του ένας άλλος, ο οποίος λατρεύτηκε και αγαπήθηκε όσο λίγοι.

«Εκεί που φαινόταν αδιέξοδο, εμφανίστηκε ο Φρίξος Σαββίδης»!

«Θυμάμαι ότι είχα βρεθεί στον τελικό του κυπέλλου, μεταξύ του Απόλλωνα και της Ομόνοιας, το 1992, αλλά δεν ήθελαν να μάθει κανείς τίποτε, γιατί σκόπευαν να διακόψουν τη συνεργασία τους με τον Πτακ. Τον αγώνα παρακολουθούσαν 20.000 θεατές και εγώ έπαιρνα μια πρώτη γεύση από την ατμόσφαιρα που δημιουργούσαν οι οπαδοί του Απόλλωνα», σχολίασε στο «Goal» ο Μιλένκο Σπόλιαριτς.

Και συνέχισε: «Την επόμενη μέρα άρχισαν σκληρές διαπραγματεύσεις με τον Ντίμη Κίρζη και τον Τάσο Κατσικίδη. Εκεί που φαινόταν αδιέξοδο, εμφανίστηκε ο Φρίξος Σαββίδης, που έδωσε τέλος στο σίριαλ που πήγαινε να εξελιχθεί». Το εμπόδιο ξεπεράστηκε, με τον πρόεδρο της Μπέογκραντ να δίνει τα χέρια με τους ανθρώπους του Απόλλωνα.