Ας περιμένει το «χρυσό» συμβόλαιο


Ο Ανδρέας Θεμιστοκλέους αρθρογραφεί στο blog του sportdebate.wordpress.com για την ανάπτυξη των μικρών αθλητών.

Αναλυτικά: «Ανοίγω που λέτε την ιστοσελίδα, όλο περιέργεια και ενθουσιασμό. Ξέρετε πόσο «αφιερωμένος» και συνεπαρμένος είμαι στην αμερικάνικη αθλητική κουλτούρα. Βλέποντας την είδηση ότι το ΝΒΑ εξέδωσε κατευθυντήριες γραμμές για την ανάπτυξη στο άθλημα της καλαθόσφαιρας, ήμουν σχεδόν πεπεισμένος ότι θα διάβαζα ένα μανιφέστο, ένα αντίστοιχο «οδικό GPS» προς την αθλητική καταξίωση.

Και τι διαβάζω;. Να ξεκουράζονται οι νεαροί τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα. Να απέχουν για μεγάλο διάστημα από το άθλημα τουλάχιστον μια φορά το χρόνο, κάτι σαν αποτοξίνωση. Να κοιμούνται νωρίς το βράδυ.

Να συμμετέχουν σε ανταγωνιστικό αγωνιστικό πρόγραμμα μόνο ανάλογα της ηλικίας και να μην βαρυφορτώνεται το αγωνιστικό πρόγραμμα σε νεαρότερες ηλικίες. Τέλος, να αποφεύγεται η αποκλειστική συγκέντρωση μόνο στο άθλημα της καλαθόσφαιρας, μέχρι τουλάχιστον την ηλικία των 14 ετών.

Παραδέχομαι, εξεπλάγηκα. Μα σοβαρομιλούν; Αυτό ήταν; Είναι τόσο απλό; Πόσο σοβαρά στοιχεία ανάπτυξης καλαθοσφαιριστών μπορούν να θεωρηθούν η ξεκούραση και η αποχή από το άθλημα; Καλωσορίσατε στο θαυμαστό κόσμο του ΝΒΑ!

Κομμένη η πλάκα, αλλά ήρθαν από μόνοι τους οι Αμερικανοί να επανατοποθετήσουν την ανάπτυξη και καλαθοσφαιρική ωρίμανση των αθλητών. Φοβούνται, ίσως, την αναπτυσσόμενη κουλτούρα των τελειόφοιτων λυκείου που θέλουν να γίνουν απευθείας επαγγελματίες; Ανησυχούν, ίσως, για τα κοινωνιολογικά αντίκτυπα, αποτέλεσμα κακών επιλογών σε νεαρή ηλικία; Ενισχύουν, άραγε, τον κολεγιακό αθλητισμό και την ταυτόχρονη ακαδημαϊκή εκπαίδευση των αθλητών;

Θα έλεγα ότι συμβαίνει λίγο από όλα. Δεν έχουμε κάθε χρόνο ένα Κόμπι, ένα Γκαρνέτ, ένα Λεμπρον. Και για κάθε ένα από αυτούς έχουμε και χιλιάδες άλλους που δεν τα καταφέρνουν. 60 αθλητές κάθε χρόνο, από περίπου καμιά τριανταριά χιλιάδες χωρίς να υπολογίσω τις ευρωπαϊκές ομάδες, μπαίνουν στο NBA. Από το 2005, μόλις φέτος κατάφερε καλαθοσφαιριστής από το Λύκειο να συμπεριληφθεί στον πρώτο γύρο των επιλογών στο NBA Draft. Ας μην ξεχνούμε αυτό ποτέ.

Τι κάνουμε εμείς άραγε στην Κύπρο; Πιέζουμε τα παιδιά μας για ένα επαγγελματικό συμβόλαιο, ειδικά στο ποδόσφαιρο, αλλά και σε άλλα αθλήματα; Επενδύουμε σε personal training, σε ειδική επιστημονική υποστήριξη, σε συμπληρώματα διατροφής και πολλά άλλα; Σε έξτρα προπονήσεις το Σαββατοκύριακο; Θυμάμαι ένα γονιό που μου είχε ζητήσει απόψεις για καλούς μάνατζερ. Ο γιος του έπαιζε στην ομάδα U13 της Ανόρθωσης.

Ας μη συγχύζουμε την αφοσίωση, τη σκληρή δουλειά και την επένδυση σε αθλητική καριέρα, με την υπερβολή και την υπέρμετρη προσπάθεια που στο τέλος δημιουργούν τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά προβλήματα στους νεαρούς αθλητές. Προσέξετε που οι Αμερικανοί εισηγούνται την εξάσκηση σε περισσότερο από ένα άθλημα μέχρι τα 14.

Δηλαδή, πολύ απλά, πιθανό οι αρχικές επιλογές παιδιών και γονιών σε συγκεκριμένο άθλημα να είναι λανθασμένες. Δηλαδή, η εξάσκηση πολλαπλών αθλημάτων βοηθά την πιο ολοκληρωμένη και πιο σφαιρική ωρίμανση σε σωματικό και ψυχολογικό επίπεδο. Δηλαδή, η ψυχαγωγία και η καλοπέραση έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην αθλητική ωρίμανση των παιδιών. Τόσο απλά.

Συμπληρώνω ότι στην Αμερική, ο σχολικός αθλητισμός είναι πολύ ανεπτυγμένος και προσφέρει ευκαιρίες που εμείς δυστυχώς ποτέ δεν θα μπορέσουμε να μιμηθούμε. Το σύστημα είναι ανεπτυγμένο, καλοδουλεμένο, επαγγελματικό, βασισμένο σε τεχνογνωσία και πολλούς καλούς επιστήμονες. ΟΜΩΣ, και στην Κύπρο έχουμε καλούς επιστήμονες. Και στην Κύπρο έχουμε καλούς προπονητές.

Και στην Κύπρο έχουμε καλά προγράμματα ανάπτυξης και εκπαίδευσης, ειδικά στην καλαθόσφαιρα, που και η ίδια η Ομοσπονδία έχει επενδύσει σε μεγάλο βαθμό στην ανάπτυξη νεαρών κύπριων ταλέντων, τα οποία φυσικά χρειαζόμαστε για περισσότερους από ένα λόγους (που δεν είναι του παρόντος).

Άρα μπορούμε, αναμφίβολα, να έχουμε ένα επιτυχημένο καλαθοσφαιρικό αναπτυξιακό σύστημα. Δεν θα ήταν καθόλου κακό να αναλογιστούμε σε βάθος τις εισηγήσεις του NBA και να εξετάσουμε προσεκτικά όλα που συνεπάγονται με τις κατά τα άλλα πολύ απλές κατευθυντήριες γραμμές που αναφέρω πιο πάνω.

Κλείνω με τη διαπίστωση ότι τα παιδιά μας στην Κύπρο χρειάζονται περισσότερη ψυχαγωγία και εκπαιδευτικό αθλητισμό. Χρειάζονται περισσότερες ευκαιρίες μαζικής άθλησης και όχι συγκεντρωμένα από τόσο νεαρή ηλικία στην εκμάθηση ενός μόνο αθλήματος, σε επίπεδο τέτοιας ψηλής εξειδίκευσης. Σας τα λέω για να τα ακούω και να τα θυμάμαι και εγώ».