Ο Aminu ανέβηκε επίπεδο

Ο Al-Farouq Aminu για χρόνια είχε την ταμπέλα του “στάσιμου”. Στο Portland όμως βρήκε τον εαυτό του. Και οι Clippers το κατάλαβαν αυτό με τον άσχημο τρόπο.


Στις φλέβες του Al-Farouq Aminu κυκλοφορεί βασιλικό αίμα. Στην κυριολεξία! Ο προπάππους του και ο παππούς του ήταν Βασιλιάδες σε μία πόλη στη Νιγηρία από όπου και κατάγεται! Κατά συνέπεια, λοιπόν, αυτό τον κάνει πρίγκιπα, αν και η αλήθεια βέβαια είναι ότι στα πρώτα του χρόνια στο ΝΒΑ ο Aminu μόνο σαν “πρίγκιπας” δεν ένιωθε.

Μπαίνοντας στο ΝΒΑ το 2010 όντας επιλογή των Clippers στο Νο8 του ντραφτ, ο απόφοιτος του Κολεγίου του Wake Forest έμαθε με τον άσχημο τρόπο ότι άλλο πράγμα είναι να είσαι καλός παίκτης σε Κολεγιακό επίπεδο και άλλο σε επίπεδο ΝΒΑ. Με ύψος 2.06 μέτρα, άνοιγμα χεριών 2.19 μέτρα (!) και τρομακτικά αθλητικά προσόντα, ο Aminu είχε ενθουσιάσει τους σκάουτερ από την εποχή που αγωνιζόταν ακόμα στο Γυμνάσιο, σε βαθμό που δεν υπήρχε σάιτ να μην τον συμπεριλάβει στο Top-15 με τους καλύτερους παίκτες στις ΗΠΑ στην ηλικία του.

Όταν αποφάσισε να δηλώσει διαθεσιμότητα στο ντραφτ του 2010, δεν ήταν λίγοι αυτοί που υποστήριζαν ότι υπό προϋποθέσεις θα μπορούσε να γίνει ένας πάρα πολύ καλός παίκτης και γιατί όχι και All Star! Η πραγματικότητα βέβαια ήταν διαφορετική. Μπαίνοντας στο ΝΒΑ, ο Aminu είδε όλα τα καλά του στοιχεία (αθλητικά προσόντα, αμυντικές ικανότητες, καλά τρεξίματα στον αιφνιδιασμό) να έχουν… ελάχιστη σημασία, σε αντίθεση με τα μειονεκτήματά του(αδυναμία να δημιουργήσει το δικό του σουτ, κακός σουτέρ από μακρινή απόσταση, όχι ξεκάθαρη θέση, αφού δεν ήταν ούτε σμολ φόργουορντ, ούτε πάουερ φόργουορντ).

CYTAVISION - Live Sports

Συνέπεια όλων αυτών ήταν να περάσει τα τέσσερα πρώτα χρόνια του στη μετριότητα, έχοντας μόλις 6.5 πόντους και 5.5 ριμπάουντ μέσο όρο με 29.2% στα τρίποντα με τις φανέλες των Clippers και των New Orleans. Μέχρι που πέρυσι έπαιξε τα… ρέστα του, υπογράφοντας συμβόλαιο για το μίνιμουμ των βετεράνων στους Mavericks. Και ξαφνικά στα πλέι-οφ (κόντρα στους Rockets) του δόθηκε η ευκαιρία να αγωνιστεί βασικός λόγω του τραυματισμού του Chandler Parsons. Μία ευκαιρία που άρπαξε από τα μαλλιά, ανεβάζοντας κατακόρυφα την αξία του ενόψει του καλοκαιριού, με τους Blazers να φροντίζουν να τον “αρπάξουν” πριν τον… πάρουν χαμπάρι οι υπόλοιποι, προσφέροντάς του τετραετές συμβόλαιο αξίας 30 εκατ. δολαρίων. Και δεν θα μπορούσαν να νιώσουν περισσότερο δικαιωμένοι για αυτό.

Η χρονιά της εκτόξευσης και το παιχνίδι-σταθμός

 Όντας πλέον 26 χρονών, ο Aminu είναι πιο ώριμος από ποτέ, ξέροντας πλέον τί ζητάνε οι προπονητές του από αυτόν: Καλή άμυνα και μπόλικη ενέργεια. Ο ίδιος, πάντως, φρόντισε φέτος να προσθέσει ένα ακόμα στοιχείο στο παιχνίδι του φέτος: Αξιοπρεπές σουτ από την περιφέρεια, σουτάροντας με το εξαιρετικό 36.1% στα τρίποντα φέτος (career high). Αποτέλεσμα; Η καλύτερη σεζόν της καριέρας του, αφού αγωνίστηκε σε 82 αγώνες (όλους βασικός), έχοντας 10.2 πόντους, 6.1 ριμπάουντ και 1.7 ασίστ μέσο όρο.

Ο Aminu ξεκίνησε την σεζόν ως σμολ φόργουορντ, αλλά όσο περνούσε ο καιρός μεταφερόταν όλο και πιο συχνά σε αυτή του πάουερ φόργουορντ (με τον εξίσου αθλητικό Mo Harkless στο πλευρό του). Και, πραγματικά άνθισε σε αυτό τον ρόλο, καταφέρνοντας σιγά-σιγά να γίνει ο παίκτης που είχαν στο μυαλό τους οι Blazers όταν τον αποκτούσαν. Και ο τελευταίος αγώνας της σειράς με τους Clippers ήταν η πλέον ξεκάθαρη απόδειξη ότι ο απόφοιτος του Κολεγίου του Wake Forest έχει ανέβει επίπεδο ως παίκτης.

Με την άμυνα των Clippers να είναι προσαρμοσμένη πάνω στο δίδυμο των Damian Lillard και C.J McCollum, ο Aminu άρχισε να πυροβολεί από την περιφέρεια, ολοκληρώνοντας τον αγώνα με 30 πόντους με 6/10 τρίποντα, 10 ριμπάουντ, 3 ασίστ και 3 κοψίματα, όντας καθοριστικός στη νίκη του Portland με 98-84! Ήταν μία σπουδαία εμφάνιση και ήρθε την κατάλληλη στιγμή από τον Νιγηριανό φόργουορντ, ο οποίος φέτος έκανε πολλά κεφάλια να γυρίσουν προς το μέρος του.

“Al-Farouq”, που είναι το μικρό όνομα του Aminu σημαίνει στην γλώσσα του “Κατέφτασε ο αρχηγός”. Ο Aminu βέβαια δεν είναι… αρχηγός στο Portland. Σίγουρα όμως… κατέφτασε για τα καλά στο ΝΒΑ, δείχνοντας ότι σιγά-σιγά έχει καταφέρει να γίνει ο παίκτης που ονειρευόταν όταν αποφάσιζε να αγωνιστεί στο Κορυφαίο Πρωτάθλημα του κόσμου.