Στον ΑΠΟΕΛ η λέξη κλειδί είναι μία!

Για ν’ ανέβει επίπεδο ο οποιοσδήποτε σύλλογος, εννοείται πως απώτερος σκοπός είναι να ξεπεράσει τον ίδιο του τον εαυτό μέσα από την εκπόνηση του κατάλληλου σχεδιασμού που να μην ελλοχεύει τον κίνδυνο οικονομικών προβλημάτων...

ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΜΑΥΡΟΥ

Έχουμε και λέμε: Πέντε προκρίσεις σε ευρωπαϊκούς ομίλους, τρεις στο Τσάμπιονς Λιγκ και δύο στο Γιουρόπα Λιγκ. Τα τελευταία δέκα χρόνια, αναδείχθηκε πρωταθλητής επτά φορές (εκ των οποίων οι τέσσερις και πιο πρόσφατες συνεχόμενες) και τρεις κυπελλούχος. Ανεξαρτήτου των όποιων συγκυριών, προϋπολογισμού και οτιδήποτε άλλο μπορεί ο κάθε ένας να ισχυριστεί, πρόκειται για αξιοθαύμαστο απολογισμό για τον ΑΠΟΕΛ. Ξεφεύγει και οικοδομεί τη δική του αυτοκρατορία.

Πεπραγμένα που για κάθε «υγιές» σύνολο λογικά ανοίγουν (και ανοίγουν) την… όρεξη για ακόμη πιο όμορφα πράγματα. Θέτουν τον πήχη ψηλά, ακόμη πιο ψηλά. Είναι γι’ αυτό που θα συμφωνήσω με όλους όσοι λένε το ακόλουθο: «Καλό θα ήταν να θυμόμαστε την προ τετραετίας ιστορική, λαμπρή συμμετοχή της ομάδας στην προημιτελική φάση του Τσάμπιονς Λιγκ, αντλώντας παραδείγματα, αλλά να μην κολλάμε κάθε χρόνο στην πρόκριση επί της Λιόν. Να προσπαθήσουμε να χτίσουμε σε αυτήν και να προχωρήσουμε πλέον παρακάτω με βάση τα (νέα) δεδομένα μας».

Για ν’ ανέβει επίπεδο ο οποιοσδήποτε σύλλογος, εννοείται πως απώτερος σκοπός είναι να ξεπεράσει τον ίδιο του τον εαυτό μέσα από την εκπόνηση του κατάλληλου σχεδιασμού που να μην ελλοχεύει τον κίνδυνο οικονομικών προβλημάτων. Να ανιχνεύει τον τρόπο –εκεί που πολλοί κρίνουν ότι επέρχεται ο κορεσμός– που θα… γεννήσει νέους (ισχυρούς) στόχους και εν τέλει θα θέσει τον πήχη όσο γίνεται πιο ψηλά. Νέο όραμα, νέοι στόχοι. Και για να μην παρεξηγηθώ, ασφαλώς και δεν λέω ότι αυτό που έγινε το 2012 είναι εύκολο να επαναληφθεί. Μπορεί να μην γίνει και ποτέ. Αλλά, δεν πρέπει και να το αντικρίζεις με δέος όταν έχεις καταφέρει ήδη να «χτίσεις» ένα αγωνιστικό υπόβαθρο και… σεβασμό.

Το ζητούμενο είναι να επενδύσεις, μαθαίνοντας παραλλήλως από τα όποια λάθη σου. Έγινε αυτό; Ρητορικό το ερώτημα. Να μην νομίζεις ότι αίφνης έγινες μεγάλος και τρανός. Να ξέρεις ποιος είσαι, να υπολογίζεις σωστά τα εμπόδια που πέφτουν στο διάβα σου (βλέπε πέρυσι Αστάνα) και πρωτίστως, αυτή η δίψα να αποτελεί την αφετηρία για νέες κατακτήσεις, καινούργιες προοπτικές, ανοίγοντας συνάμα διάπλατα τους ορίζοντες. Η δίψα να μην σβήνει ποτέ!

Για το τελευταίο, έχω την εντύπωση πως η χθεσινή προτροπή του Νεκτάριου Αλεξάνδρου μιλά από μόνη της και λέει πάρα πολλά: «Η φετινή προσπάθεια θα είναι ακόμα πιο δύσκολη από την περσινή και η επιτυχία εξαρτάται από τη διψά που θα έχει ο κάθε ένας από ΟΛΟΥΣ μας για να μπει ο ΑΠΟΕΛ στον δρόμο που οραματίζεται ο κάθε ΑΠΟΕΛίστας». Και για να το λέει ο αρχηγός αμέσως μετά την ανανέωση του συμβολαίου του, δεν είναι τυχαίο. Εξάλλου, δεν μας έχει συνηθίσει να κάνει δηλώσεις που θα προκαλούν υπέρμετρο ενθουσιασμό ή σε τοποθετήσεις… μπουκωμένες στο στόμα από άλλους.

«Είν’ η κρυφή σου, η ατέλειωτη δίψα, είν’ η δίψα που σε κρατά ζωντανό. Είν’ η κρυφή σου, η ατέλειωτη δίψα, είν’ η δίψα για καθαρό ουρανό», λέει ο Νίκος Πορτοκάλογλου, σε ένα γνωστό λαϊκό άσμα, το οποίο έχω την εντύπωση ότι ταιριάζει γάντι σε όλα όσα προαναφέραμε.

Καλό το όραμα, καλές οι εξαγγελίες. Πάνω απ’ όλα, όμως, απαιτείται η δίψα που θα φέρει την πίστη, τη συνοχή και εν τέλει την αγωνιστική υπέρβαση μέσα από έναν «έξυπνο» και μελετημένο αγωνιστικό σχεδιασμό. Και για τον ΑΠΟΕΛ, το φετινό ευρωπαϊκό οδοιπορικό είναι κρίσιμο, καθώς θα διαμορφώσει αναλόγως τις μελλοντικές κληρώσεις του. Άρα η δίψα, για την οποία έκρινε σκόπιμο να συμπεριλάβει στις δηλώσεις του ο Αλεξάνδρου, αποτελεί εν κατακλείδι τη λέξη κλειδί. Για τους παίκτες, το (νέο) τεχνικό τιμ και πρωτίστως για τον κόσμο.