Πάρε και εσύ μία κόκκινη, μπορείς!

Ανδρέας Μαύρος

Δεν αντιλέγω: Σε παιχνίδια με τεράστια βαθμολογική σημασία είναι επόμενο η αδρεναλίνη να χτυπά κόκκινο και ορισμένες φορές οι ποδοσφαιριστές, πάνω στην ένταση της στιγμής, να «βαρούν» λιγάκι παραπάνω. Εάν όμως το φαινόμενο των ακραίων αντιδράσεων τείνει να…. καθιερωθεί, τότε μοιραία αναβοσβήνει η ένδειξη «πρόβλημα» και θέτει πολλούς προ των ευθυνών τους.

Στον ΑΠΟΕΛ, για παράδειγμα, το ίδιο σκηνικό παρατηρήθηκε και πέρυσι. Ιδιαίτερα προς το τέλος των υποχρεώσεών του. Τα (εκτός ορίων) νεύρα των ποδοσφαιριστών, εξακολουθούν και φέτος να αποτελούν μια κακή συνήθεια, κάτι που προφανώς επηρεάζει την ομάδα και ασφαλώς, εκθέτει εν πολλοίς τους ίδιους και όχι μόνο. Η προχθεσινή (αδικαιολόγητη) απευθείας αποβολή του Βινίσιους με τον Απόλλωνα (αποβλήθηκε άλλη μια φορά φέτος, στη ρεβάνς με τη Μίτζιλαντ), ήταν η δεύτερη διαδοχική στο κύπελλο. Είχε προηγηθεί, υπενθυμίζουμε, η αψυχολόγητη ενέργεια του Μερκή να χτυπήσει αντίπαλο.

Πάρε και εσύ μία κόκκινη, μπορείς!

Το πρόβλημα στον ΑΠΟΕΛ, δηλαδή του περιορισμού των απερίσκεπτων αντιδράσεων, μόνο σημερινό δεν είναι. Τη σκυτάλη της περασμένης σεζόν, πήρε κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο ο Ντε Βινσέντι στις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις. Και ο (αδιόρθωτος) Αργεντινός είχε και στη συνέχεια την εν λόγω κακή νοοτροπία. Ο καλύτερος παίκτης της ομάδας έλειψε από σημαντικότατα ματς και στα πλείστα, μάλιστα, προέκυψαν αρνητικά αποτελέσματα.

Το συγκεκριμένο ζήτημα είχε απασχολήσει τη διοίκηση Πρόδρομου Πετρίδη, έγιναν επιπλήξεις και επιβλήθηκαν πρόστιμα, αλλά εν τέλει λίγοι είναι οι παίκτες που παραδειγματίστηκαν. Γιατί, εκτός από αυτούς που αποβλήθηκαν, υπήρχαν και πολλοί άλλοι που γλίτωσαν τη δεύτερη κίτρινη κάρτα (και) κατά την τρέχουσα σεζόν για βίαια μαρκαρίσματα ή ανόητες ενέργειες. Οι 70 και βάλε κίτρινες κάρτες στις εγχώριες διοργανώσεις που θα μπορούσαν να είναι και περισσότερες, δεικνύουν ώς έναν βαθμό το πρόβλημα.

Δεν νοείται μία ομάδα με υψηλούς στόχους να μην μπορεί να ποντάρει σε κάποιους παίκτες, όχι επειδή, για παράδειγμα, τραυματίστηκαν, αλλά γιατί δεν μπόρεσαν να ελέγξουν τα νεύρα και έδρασαν ακραία. Αποβλήθηκαν για χτυπήματα σε αντίπαλο, έβρισαν χυδαία, διαμαρτυρήθηκαν εντονότατα σε διαιτητή (δικαία ή αδίκως) και πάει λέγοντας.

Εννοείται πως όσο το σκηνικό δεν βελτιώνεται, «προκοπή» δεν μπορεί να δει ο σύλλογος. Η καταδίκη τέτοιων αντιδράσεων που αντανακλούν και σε απειθαρχία ή τα… ευχολόγια, ασφαλώς δεν αρκούν ώστε να περιοριστούν τα εν λόγω φαινόμενα στον αγωνιστικό χώρο. Επιβάλλεται να παρθούν πιο δραστικές αποφάσεις. Γιατί, το ένα φέρνει το άλλο, μένοντας στο τέλος ανεπανόρθωτα εκτεθειμένοι πολλοί.