Του ζητούν τα πάντα χωρίς να παίρνει τίποτα

Η ίδια «κασέτα» εδώ και χρόνια από τη διοίκηση της Ομόνοιας…

«Αγοράστε διαρκείας της νέας σεζόν. Δώστε και σώστε γιατί δεν θα περάσουμε τα κριτήρια. Κάντε υπομονή γιατί χρωστάμε. Του χρόνου η ομάδα θα πάει καλύτερα. Γίνεται αναδιοργάνωση. Η διοίκηση πολεμά το κατεστημένο, τα δύο μέτρα και δύο σταθμά».

Η ίδια «κασέτα» εδώ και χρόνια από τη διοίκηση της Ομόνοιας. Πόσες, μα πόσες φορές έχουν ζητήσει από τον κόσμο του «τριφυλλιού» να δώσει τα πάντα και να μην παίρνει τίποτα.

Απαιτούν να αντέχει ατέλειωτες μεταβατικές περιόδους, να πληρώνει από το υστέρημά του για λάθη άλλων, να δίνει πίστωση χρόνου, να υπομένει την αγωνιστική παρακμή μιας τεράστιας ομάδας που διαχρονικά σάρωνε στα κυπριακά γήπεδα και να μένει μονίμως στο ίδιο έργο θεατής.

Χώρια που κάποιοι παράγοντες γκρινιάζουν ότι οι οπαδοί δεν πάνε μαζικά στο γήπεδο ή δεν ανανέωσαν από τώρα το διαρκείας τους για μια μελλοντική χρονιά ή γιατί τους κοροϊδεύουν κάθε φορά που τα ρίχνουν στη διαιτησία μετά από ανεπιτυχές αποτέλεσμα.

Κι όχι γιατί αμφισβητούν την ορθότητα των παραπόνων για τη διαιτησία αλλά επειδή η διοίκηση Δώρου Σεραφείμ, το περασμένο καλοκαίρι δεν πρόβαλε καμία αντίσταση στην επανεκλογή της παρέας ατόμων που διοικεί την ΚΟΠ και η ίδια την είχε αποκαλέσει «το κατεστημένο».

Ο κόσμος των πρασίνων, ένας από τους βασικούς πυλώνες του κυπριακού ποδοσφαιρικού οικοδομήματος, αξίζει καλύτερης αντιμετώπισης πρωτίστως από την ίδια την ομάδα του. Από τη διοίκηση. Χωρίς να παραγνωρίζεται η σπουδαία δουλειά που έχουν κάνει κάποια στελέχη του σωματείου, όπως για παράδειγμα στον εμπορικό τομέα.

Από την άλλη, όταν ακούει κανείς τον πρόεδρο της Ομόνοιας να υπεραμύνεται ενός τριετούς πλάνου με στόχο την οικονομική εξυγίανση, εύλογα διερωτάται: Πως συνδέεται η πολιτική της λιτότητας με τα… αεροπλάνα μετεγγραφικών προσθαφαιρέσεων κάθε χρονιάς, εκ των οποίων ένας μεγάλος αριθμός παικτών ήλθε, είδε και απήλθε.

Πού βρίσκεται η χιλιοειπωμένη επένδυση στην υποδομή, το γιατί δεν εκσυγχρονίζεται ο σύλλογος (π.χ. εταιρεία λαϊκής βάσης) και πως γίνεται να επιτρέπει την καθιέρωση ως πραγματικότητας, την καθήλωση της ομάδας σε θέσεις δυσανάλογες του εκτοπίσματος και του ονόματός της.