Μια φορά κι έναν καιρό οι Ισλανδοί μας είχαν ποδοσφαιρικό πρότυπο…

Εκεί και όπου παρατηρηθεί καταπάτηση του νόμου, είτε έχει να κάνει με τον αθλητισμό, είτε την πολιτική, είτε στην κοινωνία ο πέλεκυς πέφτει βαρύς...

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ

Μας έπιασε το μαράζι –μόνο όμως όσοι νοιαζόμαστε και το παλεύουμε για ένα καλύτερο αύριο, τρομάρα μας– βλέποντας την Ισλανδία να συνεχίζει να εκπλήσσει και στη Γαλλία (μετά τον τρελό «χορό» στην προκριματική φάση με Ολλανδία, Τουρκία, Τσεχία). Η διαφορά μας με τους Ισλανδούς έγκειται στο γεγονός πως είναι «αδιάφθοροι»! Εκεί και όπου παρατηρηθεί καταπάτηση του νόμου, είτε έχει να κάνει με τον αθλητισμό, είτε την πολιτική, είτε στην κοινωνία ο πέλεκυς πέφτει βαρύς. 

Υπάρχει όμως και μια ακόμα ειδοποιός διαφορά ανάμεσα σε μας και τους «Βίκινγκς», ότι εκεί όπου τους λείπουν πολλά σε ό,τι αφορά τις ιδανικές συνθήκες ένεκα της γεωγραφικής τους θέσης, φροντίζουν να τα αναπληρώνουν με μάθηση, τεχνοκρατικά και (γιατί όχι) ζητώντας βοήθεια από τους πιο προχωρημένους στα θέματα που μειονεκτούν ή υπάρχουν αντικειμενικές δυσκολίες.

CYTAVISION - Live Sports

Δεν θέλω όμως να σας κουράσω άλλο με πολύ μπλα-μπλα. Απλά θα παραθέσω ένα μικρό δείγμα από τη συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης που μου παραχώρησε πριν λίγο καιρό ο Νίκος Καρτακούλης στο «Goal» και αφορά τη συγκεκριμένη χώρα.

Μου είπε επί λέξει: «Ένα παράδειγμα που αναφέρω ξανά και ξανά είναι η Ισλανδία. Στην Ισλανδία πριν πολλά χρόνια που πήγα και έχω πάει πέντε έξι φορές, μας είχαν ως πρότυπο σε ό,τι αφορά στην ανάπτυξη του ποδοσφαίρου και ήθελαν να μάθουν από εμάς. Και κοίταξε τώρα πού είναι η Ισλανδία και πού είμαστε εμείς. Είναι η πιο μικρή χώρα, με σχεδόν μισό εκατομμύριο κατοίκους, που προκρίθηκε ποτέ σε τελική φάση ευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Απλά πήραν μιαν απόφαση ότι ήθελαν να αναπτύξουν το ποδόσφαιρο, ανάπτυξαν την υποδομή, δημιούργησαν ένα μοντέλο και έφτασαν εδώ που έφτασαν. Εμάς, ποιο είναι το μοντέλο που ακολουθούμε; Αυτό εννοώ εγώ, λέγοντας δεν υπάρχει πλάνο. Γι’ αυτό επιμένω και λέω δεν υπάρχει πλάνο και οργάνωση».

Μου είπε όμως και κάτι ακόμα που κράτησα και το κατέγραψα, στην ερώτηση μου αν είμαστε όντως τρελοί για ποδόσφαιρο ως λαός: «Οι αριθμοί αυτό αποδεικνύουν και τα δεδομένα όπως παρουσιάζονται από τις έρευνες μας εδώ και χρόνια. Πριν από λίγα χρόνια είχαμε δημοσιεύσει ένα επιστημονικό άρθρο με τίτλο, «Cyprus: Α football crazy nation» βασισμένο πάνω στα δεδομένα που είχαμε συλλέξει από τις έρευνες που κάναμε. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Αυτό αποδεικνύει και η πρόσφατη έρευνα του Πανεπιστημίου Λευκωσίας για το ποδόσφαιρο. Το ποδόσφαιρο στην Κύπρο αποτελεί ένα τεράστιο κοινωνικό φαινόμενο, παρά τα προβλήματα και τις προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει».