Άλλοι στη θέση του «Μπίδη» θα έβγαζαν τον σκασμό

Το ποδόσφαιρο έχει αλλάξει, όπως έχουν αλλάξει τόσα και τόσα στις ζωές μας, μέσα από τα βιώματα, τις εμπειρίες και τις ανάγκες του καθενός...

TOY ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ

Ο Κωνσταντίνος Χαραλαμπίδης είναι παιδί διαμάντι, χαρακτήρας σπάνιος και ξεχειλίζει από ανθρωπιά. Στον Κωνσταντίνο ποτέ δεν άρεσαν τα φούμαρα, το γλείψιμο, οι λαμογιές, ποτέ του δεν την είδε «ψώνιο»! Και παρότι ένας από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές που ανέδειξε ποτέ ο ΑΠΟΕΛ και το κυπριακό ποδόσφαιρο, στην (ποδοσφαιρική) του ζωή δεν του ήρθαν όλα βολικά. Παρόλα αυτά, παρέμεινε πάντα αυθεντικός, ειλικρινής, ντόμπρος και κύριος με όλους.

Η απόφαση να τερματίσει την καριέρα του στον ΑΠΟΕΛ, μόνο εν βρασμώ ψυχής δεν την πήρε, γιατί απ’ όσο τον γνωρίζω ο «Μπίδης» δεν λειτουργεί ποτέ παρορμητικά. Το σκέφτηκε και ζύγισε τα πράγματα πριν ανέβει στην εξέδρα της απονομής του τροπαίου του πρωταθλητή και ανακοινώσει την απόφασή του.

Προσωπικά, δεν συμφωνώ με την απόφασή του, δεν μπορώ όμως παρά να τη δεκτώ και πάνω απ’ όλα να τη σεβαστώ. Οι λόγοι (της διαφωνίας μου) είναι λίγο πολύ γνωστοί, κλασικοί, ρομαντικοί και ίσως θέμα χαρακτήρα. Ο Κωνσταντίνος, όμως, κάθε άλλο παρά έτσι είδε τα πράγματα ως άμεσα εμπλεκόμενος και γνωρίζοντας τα πράγματα καλύτερα από τον καθένα μας.

Το ποδόσφαιρο έχει αλλάξει, όπως έχουν αλλάξει τόσα και τόσα στις ζωές μας, μέσα από τα βιώματα, τις εμπειρίες και τις ανάγκες του καθενός. Αν και όπου να’ναι πατά τα 35 του χρόνια, ο ίδιος θεωρεί πως έχει ακόμα πολλά να δώσει κι αν στον ΑΠΟΕΛ «περισσεύει», ίσως κάπου αλλού να τον έχουν περισσότερη ανάγκη. Για το τελευταίο, καλύτερος κριτής δεν είναι κανένας άλλος παρά μόνο ο χρόνος.

Εκείνο που έχει σημασία στην περίπτωση του Χαραλαμπίδη είναι πως ο Κωνσταντίνος είχε το θάρρος και την παρρησία να βγει και να πει δημόσια την απόφασή του. Γνωρίζοντας πως με την απόφασή του αυτή ίσως και να «τσαλακώνει» το image του, να χαλά την υστεροφημία του, αλλά δεν τον εμπόδισε από του να πει και να κάνει αυτό που ένιωθε.

Άλλοι στη θέση του μπορεί να «έσκαζαν» και να έλεγαν το all time classic, «κρύψε να περάσουμε» γι’ αυτό και μόνο μπράβο του. Ίσως μάλιστα να μην το έχει ανάγκη, ίσως γιατί στη ζωή του έμαθε να στηρίζεται στα δικά του πόδια, στις δικές του δυνάμεις κι ας του στοιχίσει. Δεν θα είναι η πρώτη φορά.

Όσοι τον γνωρίζουν και τον ξέρουν καλά, δεν θα του το κρατήσουν μανιάτικο, δεν θα τον κατηγορήσουν, ούτε θα του γυρίσουν την πλάτη. Για τον απλούστατο λόγο πως το θέμα και η περίπτωση του «Μπίδη» δεν εξαντλείται μέχρι τον στείρο, φανατικό και τυφλό οπαδισμό, ούτε από τα πλάνα και τον προγραμματισμό του κάθε προπονητή, της κάθε διοίκησης και του κάθε αργόσχολου στα ποδοσφαιρικά καφενεία. Και φυσικά ούτε από τον γράφοντα, που εξακολουθώ να διαφωνώ με την απόφαση του Κωνσταντίνου.