Σεβασμός και θαυμασμός για τους «αχώνευτους» Ισλανδούς

ΤΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ ΚΑΚΟΥΡΗ

Οφείλω να ομολογήσω ότι στην αρχή δεν τους χώνευα καθόλου. Μάλλον τους αντιπαθούσα… Στην πιο χαμηλή βαθμίδα του (διεθνούς) αθλητισμού, στους Αγώνες Μικρών Κρατών Ευρώπης, η Ισλανδία μας έπαιρνε τα… σώβρακα. Δεν χωνεύεται κι εύκολα. Οι ΑΜΚΕ, αυτό το τεράστιο «σχολείο» για τον αθλητισμό των «μικρών» διεξάγονται κάθε δύο χρόνια. Από το 1985 που διοργανώθηκαν για πρώτη φορά μέχρι το 2001 τους είχαμε νικήσει μόνο μία φορά, το 1989 όταν κάναμε τους αγώνες στην Κύπρο!

Σε όλες τις υπόλοιπες διοργανώσεις βλέπαμε την πλάτη τους. Τα δε πρώτα χρόνια, ιδιαίτερα στο κολυμβητήριο, ένας απίστευτος «εφιάλτης». Κάθε τρεις και λίγο ο εθνικός ύμνος της Ισλανδίας που στ’ αυτιά μου δεν ήταν κι ό,τι καλύτερο ως μελωδία. Πάλι καλά που είχαμε και τον Σταύρο Μιχαηλίδη, τον κορυφαίο κολυμβητή μας για να σπάζει λιγάκι η μονοτονία.

Έχοντας στην πλάτη καμιά δεκαριά διοργανώσεις ΑΜΚΕ κι άλλες τόσες λοιπές διοργανώσεις των «μικρών» της Ευρώπης, κυρίως στο βόλεϊ, θέλω να πιστεύω ότι τους ξέρω καλά τους Ισλανδούς. Η αντιπάθεια των πρώτων χρόνων μετατράπηκε σε έναν απύθμενο σεβασμό και θαυμασμό. Δεν μπορεί να μην τους θαυμάζεις τους Ισλανδούς για όλα όσα έχουν πετύχει. Κι όχι μόνο στον αθλητισμό. Ο χειρισμός της οικονομικής κρίσης που τους τσάκισε πριν απ’ όλους τους άλλους, πρέπει να διδάσκεται στα πανεπιστήμια, άσχετα αν δεν αρέσει στα γνωστά-άγνωστα «γιουσουφάκια».

Ως λαός οι Ισλανδοί είναι αθλητικοί τύποι και δυνατοί. Ίσως οι πιο δυνατοί στον κόσμο. Και παραδόξως, λόγω συνθηκών διαβίωσης, έξω καρδιά. Φιλικοί, δοτικοί, φιλόξενοι μέχρι παρεξηγήσεως. Θα σε βάλουν ακόμη στο… σπίτι τους για να περάσουν καλά. Όταν πήγα για πρώτη φορά στην Ισλανδία, το 1997, δεν διαπίστωσα τίποτα σπουδαίο από πλευράς αθλητικών υποδομών. Ένα μεγάλο γήπεδο είχαν όλο κι όλο, μέσα από το οποίο «περνούσαν» 8-9 μποφόρ.

Θυμάμαι λες και ήταν χθες που ο Γιώργος Σκέντερ, ο πρωταθλητής μας στα σπριντ, «προγραμμάτιζε» να κάνει παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μέτρα λόγω του ευνοϊκού ανέμου. Θυμάμαι επίσης τον πρωταθλητή μας στον ακοντισμό, τον Χριστάκη Τελώνη, που για να αντέξει το κρύο την ώρα του αγώνα φορούσε έξι φόρμες! Στο δε ύψος δύο κριτές κρατούσαν τον πήχη να μην πέσει από την σφοδρότητα του ανέμου…

Υπήρχε όμως κι ένα σοβαρό πρόβλημα. Τα βράδια, στις πλατείες, στις καφετέριες και στα κλαμπ του Ρεγκιάβικ, μικροί μεγάλοι δεν… έβλεπαν μπροστά τους. Εννέα στους δέκα, αγόρια, κορίτσια, άντρες, γυναίκες, ήταν τύφλα στο μεθύσι. Ακόμη και οι αθλητές και οι αθλήτριες είχαν έφεση στο ποτό. Θυμάμαι μία διοργάνωση βόλεϊ γυναικών στο Λουξεμβούργο στα μέσα της δεκαετίας του ’90 όταν τα μέλη της εθνικής ομάδας της Ισλανδίας, 18, 20, 22 χρονών κορίτσια είχαν στις αποσκευές τους και μερικά μπουκάλια βότκα!

Εκείνη την περίοδο, μία έρευνα αποκάλυπτε τα προβλήματα αλκοολισμού και εθισμού στον καπνό για τη νεολαία στο νησί. Από εκεί προήλθε η ιδέα να επενδύσουν στον αθλητισμό, προκειμένου να εξαλειφθούν τα κοινωνικά δεινά. Η κυβέρνηση της Ισλανδίας εκπόνησε ειδικό σχέδιο. Όχι σαν τα σχέδια τα δικά μας, που μένουν συνήθως στα χαρτιά. Πραγματικό πλάνο με σχεδιασμό και οργάνωση. Το 2002 στην Ισλανδία υπήρχε μόνο ένα μεγάλο γήπεδο, αυτό που περιέγραψα πιο πάνω.

Σήμερα υπάρχουν ένδεκα μεγάλα κι άλλα είκοσι με συνθετικό τάπητα και 130 μικρότερα γήπεδα που είναι απλωμένα σε όλη τη χώρα! Ταυτόχρονα, φρόντισαν να εκπαιδεύσουν τους προπονητές. Γύρω στους 700 είναι κάτοχοι του διπλώματος UEFA B’, εκ των οποίων οι 200 έχουν και το «A». Όλοι αυτοί είναι μισθωτοί, ακόμη και στα μικρά χωριά των 500 κατοίκων! Πώς να μην κάνεις ποδόσφαιρο όταν αποφασίσεις να δουλέψεις;

Ο Άσγκεϊρ Σιγκούρβινσον, ήταν ο πρώτος Ισλανδός ποδοσφαιριστής με διεθνή καριέρα. Αποτέλεσε βασικό μέλος της Στουτγκάρδης και όταν επέστρεψε στη χώρα πρότεινε τη δημιουργία κλειστών γηπέδων. Η ομοσπονδία εκτίμησε την εμπειρία του και τον άφησε εν λευκώ να αποφασίσει για το μέλλον.

Στη συνέχεια εμφανίστηκε ο Χέιμιρ Χάλγκριμσον. Τον οδοντίατρο που κάθεται δίπλα στον Λαρς Λάγκερμπακ και μετά το τέλος του EURO θα αναλάβει μόνος του την ομάδα. Είναι ο πρώτος Ισλανδός που πήρε το UEFA Pro Licence κι έχει δουλέψει όσο κανένας πάνω στο ποδόσφαιρο στην Ισλανδία. Από το 2011, στον Χάλγκριμσον πιστώνεται η εκτόξευση του ισλανδικού ποδοσφαίρου. Από τα χέρια του πέρασαν οι περισσότεροι πιτσιρικάδες που σήμερα συνθέτουν τη μελωδία της επιτυχίας στα γαλλικά γήπεδα.

Πώς να μην χαρείς την προχθεσινή επιτυχία των Ισλανδών να διώξουν από το EURO τους αλαζόνες Άγγλους; Δεν ηττήθηκαν οι Άγγλοι. Νίκησαν οι Ισλανδοί! Με τη σημείωση ότι μεγάλες επιτυχίες έχουν να επιδείξουν και στο ποδόσφαιρο γυναικών και στο χάντμπολ και στον στίβο και στο μπάσκετ…